Są to królowe wśród roślin balkonowych, są również gatunki do uprawy w mieszkaniach. Kwiaty mogą być pojedyncze lub pełne, zebrane w baldachy o żywych barwach: czerwieni, różu, purpury, karminu, fioletu, bieli. Jest ona stosowana również jako roślina rabatowa a jej wysokość osiąga od 25 do 50 cm.
Pelargonie rabatowe i bluszczolistne lubią przebywać na otwartej przestrzeni, rabatowa lubi pełne nasłonecznienie a bluszczolistna woli miejsce półcieniste. Niemniej jednak ich moc adaptacyjna jest bardzo duża, więc poradzą sobie również w innych warunkach. Pelargonie pachnące w okresie od maja do października mogą przebywać na świeżym powietrzu, a zimą tak jak pozostałe, powinna mieć zapewnione jasne i chłodniejsze stanowisko (ok. 8- 10 ºC). Przeważnie z braku miejsca pelargonie bluszczolistne i rabatowe są wyrzucane, choć ci, co mają miejsce zimuję je z sukcesem.
Pelargonie nie mają specjalnych wymagań, co do podłoża, winno ono być ziemią kompostową z dodatkiem torfu i piasku, substrat torfowy, czy ziemia znormalizowana będzie również odpowiednia. Odczyn podłoża obojętny na poziomie pH 6,2- 7,2.
Podlewanie zależy od wielu czynników, więc musimy uważać, aby nie przesuszyć, ani nie przelać, podlewajmy zawsze, gdy podłoże przeschnie. W okresie letnim, gdy temperatura jest bardzo wysoka, podlewać trzeba nawet dwa razy, rano i wieczorem.
Nawozimy po dwóch, trzech tygodniach od posadzenia, najlepiej płynnymi nawozami w odstępach 7- 10 dni. Możemy również zastosować nawozy o długim działaniu, wówczas nie będziemy musieli pilnować terminów nawożenia, w przypadku deszczowych dni, nawożenie ograniczamy.
Pelargonie sadzimy nie za gęsto, aby się nie „dusiły”, odległość między nimi nie powinna być mniejsza niż 25 cm. Ważnym zabiegiem jest, na bieżąco usuwać przekwitłe kwiaty, co pozwoli na wydłużenie okresu kwitnienia, nawet do przymrozków (rabatowa-bluszczolistna) Pelargonia wielokwiatową zazwyczaj trzyma się cały rok w pomieszczeniu, jednak można na okres lata trzymać ją na wolnym powietrzu, wybierając stanowisko półcieniste. W celu uzyskania obfitego kwitnienia tej grupy pelargonii, ważnym jest to, aby przetrzymać rośliny około dwóch tygodni w chłodnym miejscu (10-12 ºC). Gdy kwitnienie się kończy, wówczas przechładzamy, wywołując w ten sposób drugie obfite kwitnienie. Pelargonia wielokwiatowa również jak poprzednie wymaga na okres zimy chłodniejszego pomieszczenia. Podlewanie jej w okresie wzrostu, dość obfite, z jednoczesną uwagą, aby nie przelać rośliny, bo ona jest bardzo na to wrażliwa i będzie musiała długo odchorowywać nasze błędy uprawowe. Po przekwitnięciu można ją nieco przyciąć, a mocniejsze cięcie dokonujemy w momencie przesadzania, czyli pod koniec lutego.
Nadają się zarówno do obsadzania kwietników, na rabaty, do skrzynek, donic, pojemników, jak również jako rośliny do ozdoby naszych mieszkań.
Od maja do jesieni
Pelargonie żyją dość krótko a najobficiej kwitną w drugim roku uprawy, po czym tracą na swych walorach, więc lepiej starsze rośliny usuwać. Z chorób, które najczęściej atakują pelargonie, to wirus pelargonii, objawiający się żółtymi, najpierw niewielkimi, okrągłymi a wraz z upływem czasu coraz większymi i bardziej nieregularnymi plamami na liściach i kędzierzawieniem pędów. Zarażone rośliny, musimy bezwzględnie niszczyć, bo one nie są już do uratowania.