Gatunek rośliny z rodziny psiankowatych. Pochodzi z północno-zachodniej części Ameryki Południowej. Osiąga w naturalnych warunkach wysokość do 2,5m, uprawiana w naszym klimacie - do 1,8m.
Naranjilla rośnie bardzo szybko, w swoim rodzimym klimacie może owocować już po 12 miesiącach od wysiewu. Spożywana jest najczęściej w postaci surowej z dodatkiem soli, lub napojów z dodatkiem wody i cukru. Wytrzymuje temperatury do 0 C.
Uwaga: wszystkie części rośliny, z wyjątkiem dojrzałych owoców, są trujące. Osoby o wrażliwej skórze powinny uważać podczas przesadzania rośliny.
Liście: naprzemianległe, skórzaste, szerokoeliptyczne, o długości do 40 cm. Brzegi lekko ząbkowane lub klapowane. Ogonki liściowe i żyłki często pokryte czerwonawymi włoskami i kolcami.
Kwiaty: kremowobiałe, płatki gwiaździste, kielich wełnisty. Zebrane na końcach gałęzi.
Owoce: kuliste jagody o średnicy do 2,5 cm, żółte do pomarańczowych. Jadalne, kwaskowe, z posmakiem pomarańczy. Miąższ w kolorze zielonkawym. Owoce zawierają wiele nasion.
Zastosowanie: owoce uprawiane na dużą skalę na soki i przetwory; wytłoki wykorzystywane jako pasza dla zwierząt.
Uprawa:
Roślina ta jest spokrewniona z naszym pospolitym pomidorem, więc nie będzie błędem prowadzenie jej jak pomidora, z tą różnicą, że uprawiamy ją w pojemniku a nie w gruncie i na zimę wnosimy do domu.
Niezbędne jest spełnienie pewnych wymagań: rośliny lubią dużo światła, ale rozproszonego, by nie poparzyć ich liści. Najlepszymi temperaturami do uprawy jest 17-22oC. Roślina źle znosi upały powyżej 30 stopni. Ze względu na dużą powierzchnię liści, roślina traci przez nie sporo wody, dlatego też wymaga regularnego i obfitego podlewania.
Dobre podłoże do uprawy naranjilli powinno być przepuszczalne, lekkie, ale i żyzne. Roślinę oczywiście przy tak silnym wzroście warto nawozić. Zraszanie natomiast jest bardzo złym pomysłem ze względu na owłosione liście - z pewnością zostaną wtedy poparzone.
Na zimę roślinę wnosimy oczywiście do pomieszczenia - nie zniesie temperatur ujemnych.